Fórum De Koffiehoek

We identificeren ons eerder met onze gedachten dan met ons lichaam. We hebben meningen waar we veel belang aan hechten en er zijn onderwerpen die ons niet interesseren. Als we een rijtje doornemen heb je vermoedelijk direct een aantal onderwerpen waar je op aan gaat en onderwerpen die langs je heen gaan. Veganistisch eten. Klimaat. Vliegen. Mark Rutte. Vaccineren. Ajax. Groen Links. Slaappillen. Mathieu van der Poel. Vluchtelingen. Poetin. Hoogbegaafdheid. Leerplicht. Geert Wilders. Alcohol. Dafne Schippers. Belastingtarieven. Hongersnood. Plastic. Genderneutraal. Wat maakt dat je op het ene onderwerp aan gaat en dat het andere onderwerp langs je heen gaat? Hoezeer identificeer jij je met je eigen gedachten? En, eigenlijk hetzelfde, hoezeer zie je anderen als hun gedachten? Het is eenvoudig om van een baby te houden. Als volwassene met een brein en een hart, is het makkelijk om voor te stellen dat je een mini-mensje liefde geeft en koestert. Als datzelfde mini-mensje 25 jaar groeit en zich niet laat vaccineren (om maar een voorbeeld te noemen), verschuift de aandacht naar de wens om niet te vaccineren en daar ben je het dan helemaal mee eens of pertinent mee oneens. In ons volwassen leven zijn we geneigd om onszelf in relatie met de ander vooral te vergelijken met onze gedachten en meningen. En dat is begrijpelijk. In onze taal is het gebruikelijk om ons te identificeren met onze gedachten en overtuigingen. Zo zeggen we Ik ben voor/tegen vaccineren. Of we zeggen dingen als Ik

Wie eenmaal op een ademhalingsoefening heeft gereageerd op sociale media wordt overspoeld met trainers, coaches en enthousiastelingen die oefeningen uitleggen en bejubelen. Er zijn meer dan honderd ademhalingsoefeningen en ze werken allemaal. Je kunt ook zeggen: er zijn meer dan honderd ademhalingsoefeningen en ze werken geen van allen. Of een oefening werkt of niet, hangt af van de uitvoering en de reden om een oefening te doen. Tijdens onze ademcoachopleidingen bespreken we tien oefeningen en er is niemand die alle oefeningen blijft doen. Je maakt een keuze uit twee of drie oefeningen. Afhankelijk van je wensen en je voorkeur. In vogelvlucht: 10 ademhalingsoefeningen en wat ze (niet) doen, op volgorde van intensiteit De saaiste: observeren (mijn favoriet) Het is vermoedelijk de moeder van alle oefeningen: de observatieoefening. De instructie is bedrieglijk eenvoudig, de uitvoering is ook makkelijk en toch is het één van de moeilijkste oefeningen om te doen. Omdat je in het begin niets voelt en een resultaat is niet te meten. Toch is het de oefening die ik zelf verreweg het meest doe en het heeft mijn leven (drastisch) veranderd. Instructie: je doet je ogen dicht en je observeert je ademhaling in een klein gebied. Je ademt in door je neus en je ademt uit door je neus en je observeert je ademhaling in de denkbeeldige driehoek die begint tussen je ogen en het gebied bestrijkt van je neus tot net boven je bovenlip. Er is luchtstroom, het enige wat je doet, is observeren wat je

In Eten tot je erbij afvalt is ruim aandacht voor metabole flexibiliteit. Het is misschien wel de belangrijkste les die ik afgelopen jaren geleerd heb van onder andere Edward Blommaart, Remco Verkaik en William Cortvriendt: je wil je vetten efficiënt inzetten als brandstof en dat kun je trainen. Niemand is uitsluitend vetverbrander of suikerverbrander. Je lichaam gebruikt altijd een combinatie van brandstoffen. Je hersenen draaien grotendeels op glucose (en kunnen bij langere koolhydraatbeperking ook ketonen gebruiken). Je spieren gebruiken afhankelijk van de situatie vetten, glucose of een combinatie van beide. Toch is de vraag of je vet- of suikerverbrander bent relevant. Niet omdat je in een hokje moet passen, maar omdat het iets zegt over je metabole flexibiliteit : het vermogen van je lichaam om soepel te schakelen tussen vet- en koolhydraatverbranding. En precies daar zit voor veel mensen de winst. Wat is metabole flexibiliteit? In rust gebruikt een gezond lichaam relatief veel vet als brandstof. Bij intensieve inspanning verschuift de verhouding richting koolhydraatverbranding. Dat schakelen gaat normaal gesproken vanzelf. Maar bij insulineresistentie, chronische stress, weinig beweging en frequente inname van snel verteerbare koolhydraten kan die flexibiliteit afnemen. Het lichaam blijft dan relatief meer afhankelijk van glucose, ook op momenten waarop vetverbranding logisch zou zijn. Wetenschappelijke noot – Metabole flexibiliteit Metabole flexibiliteit verwijst naar

Een leerzaam gedachten spel: wil je meer of minder werken? “Laten we weer vaker gewoon vijf dagen in de week werken als norm stellen.” Een uitspraak van VVD-fractievoorzitter Ruben Brekelmans tijdens de Binnenhoflezing. Hij wil op die manier de Nederlandse economie verder laten groeien. Een enkele keer vang ik een flard van een nieuwsbericht op, waar ik even op wil kauwen. Ergens in mijn lichaam borrelt er iets en dat vraagt om onderzoek. Er is een aantal aspecten aan de uitspraak van Brekelmans wat me verbaast. Met politici heb ik een paradoxale band. Aan de ene kant vind ik het bewonderenswaardig dat je een groot deel van je leven wijdt aan andere mensen, aan de andere kant wantrouw ik mensen die veel willen vergaderen met 150 andere mensen, waarvan je het met meer dan de helft sowieso niet eens bent. De hele ratjetoe aan politieke partijen en wat ze vinden, is verwarrend. Maar één ding dacht ik wel te begrijpen: een liberaal stelt het individu op de eerste plaats en pleit voor weinig bemoeienis van de overheid en een socialist redeneert vanuit de groep. Hoe kan het dat een liberaal vanuit zijn politieke rol de individu oproept om meer te werken? En dan nog wel in dienst van de Nederlandse economie? Wat wil je: meer of minder werken? Dat lijkt me bij uitstek wel een individuele keuze. De economie (geld), bedrijven (productie) en dienstverlening (hulp) zijn geen krachten op zichzelf die gevoed hoeven te worden, ze zijn er in dienst van mensen. De gedachtesprong dat mensen al

Boven dit blog staat een foto van mezelf. Althans, dat was ik vijfentwintig jaar geleden. Kort voor de foto kwam ik als eerste over de streep bij een wielerwedstrijd: De Ronde van Zuid-Friesland. Bos bloemen. Beker. Rondemiss voor een zoen op de wang. De foto roept de nodige vragen op. Hoe denkt de rondemiss over de foto? Wat is er nog over van de jongen op de foto? In hoeverre heeft die periode bijgedragen aan mijn huidige leven? Vragen waar geen antwoord op komen. Vandaag wil ik het enkel hebben over het verfomfaaide petje met sponsornamen De ploegleider stak het me toe, kort voor ik het podium opging. De bedoeling van het petje is om de sponsor in beeld te brengen. In een (mislukte) poging tot bravoure, zet ik het petje andersom op mijn hoofd. Niet de hoofdsponsor is in beeld maar een sponsor van sportvoeding: Extran. Tijdens de koers en op lange trainingsritten had ik altijd 2 pakjes Extran (perzik) in mijn shirt. Daar zit een gedachte achter. Koolhydraten houden een hongerklop buiten de deur. Afgelopen jaren heb ik veel geleerd over koolhydraten en vetten en slimme voeding voor duursporters. Vorig jaar liep ik in december 42 kilometer. Op het clubhuis in Amsterdam was een bonte groep lopers verzameld om kriskras door Amsterdam te lopen. We volgden Runbrandt en terug bij het clubhuis zagen we op Strava dat we een sneeuwpop hadden gelopen. Eén van de lopers was een bekende Instagramloper. Onderweg werd hij veel herkend en zelfs mijn zoon – die geen hardlopers volgt – had v

Bij eerdere boeken stond één expert centraal. Bijvoorbeeld Stans van der Poel bij De Hardlooprevolutie en Goenka bij Tien dagen stil. Eten tot je erbij afvalt is anders. Meer dan veertig boeken heb ik gelezen over dit onderwerp en ik heb lezingen en cursussen bijgewoond van verschillende hotemetoten. Het grote nadeel van al die boeken over voeding en verschillende experts, is dat ze mekaar vaak tegenspreken. Wie moet je geloven? Wat is waar? Welke tips werken echt? En welke eetgewoontes zijn ook praktisch haalbaar in je eigen leven? Voor mij was dat een zoektocht van bijna dertig jaar Op mijn zeventiende las ik het boek Je ongekende vermogens van Anthony Robbins. Daarin stond dat je beter geen fruit kunt eten ná je maaltijd. Dat nam ik aan, van Robbins leerde ik in die tijd meer dan van mijn leraren op school, of hij ook écht verstand had van voeding, wist ik niet. De bewering dat fruit daadwerkelijk gaat gisten in de darmen en dat fruit eten na de maaltijd slecht is, hoor je dertig jaar later nog steeds en je hoort ook nog steeds dat die bewering juist onzin is. Na de tip van Robbins om geen fruit te eten na de maaltijd, heb ik nog veertig boeken gelezen over voeding en 107 tips uitgeprobeerd. Ik las boeken van Xavier Martin Dias, Samefko Ludidi, William Cortvriendt, Michael Mosley en meer. Het boek wat ik iedereen aanraad: Valter Longo met Het lang leven dieet , na dit boek krijg je zin in gezonde maaltijden en verantwoord vasten. Ik las niet alleen, ik dronk onder andere a

Arts William Cortvriendt is stellig: insulineresistentie is dé kwaal van deze tijd. Het is de kiem van overgewicht en diabetes type 2. Vaak (suiker/koolhydraten) eten zorgt voor veel schommelingen in je bloedsuikerspiegel en veel schommelingen in je bloedsuikerspiegel activeert insuline. Gevolg: vetverbranding wordt geblokkeerd. Je slaat vet op. Hoge insuline stimuleert vetopslag, lage insuline maakt vetverbranding mogelijk Dat is ook interessant voor mensen die geen overgewicht hebben of diabetes type 2. Want ook als je wat vakantiekilo’s kwijt wil of wat meer energie om 16:00 uur is insuline interessant. Rust in je bloedsuikerspiegel is rust in je insulinewaarden. En dat is – met wat oefening – goed te trainen. Experts die ik heb gesproken voor mijn boek Eten tot je erbij afvalt zijn het erover eens: de frequentie van eten, bepaalt of je lichaam vet verbrandt of opslaat. Het is een heldere boodschap: eet minder vaak en je doet je lichaam een groot plezier. Minder vaak eten houd je bloedsuikerspiegel lager en stimuleert de vetverbranding; dat is de boodschap. De bloedsuiker-achtbaan Als je iets eet gaat je bloedsuikerspiegel wat omhoog. Je lichaam reageert met insuline en je bloedsuikerspiegel daalt weer. In de dip krijg je weer trek en ga je opnieuw eten. En zo blijf je eten en trek houden. In een grafiek ziet de achtbaan van je bloedsuikerspiegel er zo uit. De bloedsuiker-achtbaan: pieken en dalen in je bloedsuikerspiegel na het eten Hoeveel tijd er zit tussen de hoge bloe

Een bestelbus van drukkerij Wilco rijdt de straat in en mijn hart maakt een sprongetje: Eten tot je erbij afvalt is binnen. Snel daarna beginnen de problemen. ‘Heeft u een heftruck?’ vraagt de chauffeur. ‘Nee,’ antwoord ik, ‘maar we halen de dozen wel even van de pallet.’ ‘Er zijn geen dozen,’ de chauffeur laat zien dat de eerste lichting van 1500 boeken op een pallet staat, zonder dozen. Om te voorkomen dat de chauffeur de boeken weer mee terugneemt, bel ik in de straat bij de grootste garagedeuren aan en ik heb mazzel: achter één van de deuren is een heftruck én een aardige buurman die met me meerijdt en de pallet uit de auto haalt. En er blijkt een pompwagen in de buurt. De eerste pallet met 1500 exemplaren van Eten tot je erbij afvalt komt binnen Fasciatovenaar Franklin van Doesburg blijkt niet alleen wonderlijk met fascia maar ook met een pompwagen en tien minuten later hebben we de pallet binnen op het clubhuis. Eten tot je erbij afvalt is mijn twaalfde boek en het is voor mij een spannend project. Voeding is een onderwerp waarover experts die meer weten dan ik elkaar tegenspreken. Er zijn nogal wat meningen en onderzoeken. In het boek kies ik geen partij maar ga ik op onderzoek uit en ik experimenteer zelf met bloedglucosemeters, vasten , nuchter sporten en ketonenmeters. Zo kun je zelf ontdekken wat het best voor je werkt. Wil je het boek bestellen? Dat kan hier. Heb je het boek al besteld? Geef ons even tijd, volgende week ploft het op je mat. Ik ben benieuwd wat je

We zijn terug. Na een mooie reis van vijf weken met de camper, zijn we vanuit ons clubhuis in Amsterdam weer aan de slag. Met het nieuwe programma Eten tot je erbij afvalt en de verwerking van de eerste 600 (!) bestellingen van het nieuwe boek. Toch nog even een terugblik op de bijzondere reis. Eind juli vertrokken we met de camper. Reizen zonder plan kan ultieme vrijheid zijn. Maar dan moet je wel doorlopend kiezen wat je doet: blijven we hier? Verkassen we naar een nieuwe stek? Waar gaan we dan heen? Om niet de hele tijd opnieuw te hoeven beslissen, hadden we wel wat piketpaaltjes geslagen. Vier paaltjes om precies te zijn. Vier trails in vier landen. 25 juli: Trail de la Louve, 38 kilometer in de Ardennen. 2 augustus: Les Courses du Jura Alscacien Ferrette, 32 kilometer in de Elzas 8 augustus: Grenzganger Wandermarathon Mauthen, 29 kilometer op de grens tussen Oostenrijk en Italië 22 augustus: Sardon Ultra, 50 kilometer in Italië met een groot deel door Slovenië. Zo hadden we vrijheid genoeg voor een ontspannen vakantie en we hadden een richting om op af te koersen. Het was een avontuur. Overeenkomst: schitterende natuur, maar ook verschillen Ik ben dol op kleinschalige evenementen. Na dagen van stilte is het verrukkelijk om onder enthousiaste lopers te zijn en samen aan de start te staan voor een fysieke uitdaging. Het lopen van trails is niet te vergelijken met trainen voor een marathon op de weg . Je bent langer onderweg, maar voor spieren, pezen, banden, gewrichten en

Zo. De voorbereidingen voor het nieuwe programma Eten tot je erbij afvalt zijn gedaan. Morgen vertrekken we naar het zuiden. Als je toevallig ergens in de buurt bent: leuk om een bakkie te drinken of samen een rondje te lopen. Geef maar een seintje op Strava of Instagram . We hebben de luxe dat we 5 weken (!) op pad kunnen. Op sportrusten.nl is het in de zomer toch rustig, het nieuwe boek verschijnt begint september en het is het voordeel van eigen baas: als je met hoge focus aan de slag gaat en in een uur doet wat je anders in 2 uur doet, kun je prima vijfweken met hoge focus aan de slag en dan vijf weken op pad. Onderweg lopen we trails, fietsen we over cols en zoeken we een clubhuis in het groen Ben je in de buurt of heb je tips voor mooie plekken in het groen: graag! We hebben vier trails ingeschreven : 25 juli: Trail de la Louve in Louveigné (net onder Luik, België) 2 augustus: Trail de la Ferrette (Elzas, Frankrijk) 9 augustus: Grenzgänger Marathon (Mauthen, Oostenrijk) 22 augustus: Sardon Ultra (Duino – Aurisima, Italië) Mocht je ergens iets weten of in de buurt zijn; geef een gil. Vrije tijd en werktijd loopt al twintig jaar door mekaar. Geef me een dag vrij en ik ga aan de slag met lopen en ademhaling en geef me een klus en het gaat over ademhaling en hardlopen. Het grote verschil zit hem in denkkracht. Tijdens een vakantie, ben ik minder bezig met betekenis en meer met ontspanning. Buiten de vakanties is betekenis top of mind. Om betekenisvol bezig te zijn voor ande

Heb jij nog een boekentip? Ik lees het graag in de reacties onder dit blog. Mijn 5 boekentips voor deze zomervakantie (nee, geen tips over ademhaling en voeding, gewoon verrukkelijk leesvoer). De stad en zijn onvaste muren – Haruki Murakami Als je Murakami nog niet kent: laat daar deze zomer verandering in komen. Van deze Japanse schrijver kun je bijna alle boeken op 1 in een lijstje zetten, maar De stad en zijn onvaste muren is voor een zomervakantie precies goed. Dik genoeg om je in te verliezen, spannend genoeg om te willen blijven lezen, niet zo dik dat je geen tijd hebt om met je kinderen naar de beek te gaan en niet zo spannend dat je niet mee kunt eten met je gezelschap. Een parel! 2. Vers water voor de bloemen – Valérie Perrin Een begraafplaats in Frankrijk, een mooi plot, gemijmer over bloemen en planten en een uitermate sympathieke en sterke hoofdpersoon. Heerlijk leesvoer. 3. Big magic – Elisabeth Gilbert Voor iedereen die creatief is maar er niet zoveel mee doet is Big Magic een aanrader. Na het lezen van dit boek krijg je zin om te schrijven, schilderen, beeldhouwen, creëeren. Door dit boek heb ik een tatoeage laten zetten (geen nood, dat hoeft natuurlijk niet) en ik herlees het ieder jaar wel een keer. 4. Oblomov – Ivan Gontsjarov Oude Russen: je hebt er een hekel aan of je vindt het verrukkelijk. Ik vind het heerlijk om af en toe een oude Rus te lezen. Beschrijvingen van een tuin van drie pagina’s, gedekte tafels van twee pagina’s en inkijkjes in de psyche van

Bijgewerkt: juli 2026. Het WK voetbal nadert haar eind en de Tour de France is ruim een week onderweg en Poga č ar doet iedere dag een gele trui aan. Kortom: het is weer vakantie. Voor sommigen is vakantie een moment van genieten, voor anderen een bron van stress en onrust. Merel is bijvoorbeeld niet enkel blij met haar vakantieplannen, een gevoel dat je wellicht deels herkent als je dit najaar een halve of hele marathon loopt. Merel gaat 3 weken op zomervakantie. 3 weken! Maar in oktober loopt ze de marathon van Amsterdam en ze is net begonnen met het schema van 100 dagen . Wat nu? Hardlopen tijdens vakantie Merel (42) gaat op vakantie naar de Franse Alpen. Ze traint in Nederland op een vlak parcours en ze is net gewend aan trainen op marathonhartslag. Hoe moet dat straks in Frankrijk? Daar is het warm. Geen meter vlak. En vermoedelijk zijn de mooie hardlooproutes onverhard. En in de vakantie wil ze graag de tijd hebben voor haar zoon (9) en dochter (7). Ze weet niet of ze de 4 trainingen in het schema wel kan doen en of het lukt om op marathonhartslag te blijven te trainen. Ze belde me drie weken geleden op en klinkt wat paniekerig. ‘Heb je geen zin de vakantie?’, vraag ik. ‘ Jaaaaaaaaahhhweeeeeeeel . Ik heb juist veel zin in de vakantie, maar ik weet niet of ik het schema wel kan volgen,’ reageert ze. En dan komen de twijfels. Ze wil bij de marathon van Amsterdam graag een PR lopen. En de trainingen op marathonhartslag bevallen goed, maar ze is toch ook nog wat onzeker ove